In gesprek met Hendrik Stegenga van Stichting Saidia Kwale over een nieuw schoolproject in Ngauro.
De stichting is bezig met de voorbereiding van een project voor de renovatie en nieuwbouw van een school in Ngauro. Wanneer ben je daar geweest?
De eerste keer in februari 2025 en ik ben afgelopen mei weer teruggegaan.
Wat was de aanleiding om er naartoe te gaan?
Het toenmalige schoolhoofd was dringend op zoek naar hulp voor die school. Al googelend kwam hij onze stichting tegen en daarna nam hij contact met mij op. Hij beschreef de situatie van de school en vroeg of ik alsjeblieft een keer langs wilde komen om te kijken of we zouden kunnen helpen.
Waarom ben je er na een jaar weer gaan kijken?
Ik ben altijd op zoek naar potentieel nieuwe projecten en ben dus ook ingegaan op de uitnodiging ruim een jaar geleden. Toen was al wel ongeveer duidelijk dat het hele gebied dramatische arm is en veel hulp nodig heeft. Dit geldt in het bijzonder voor de school. Maar ik had op dat moment een lange lijst aan andere projecten waar we al mee gestart waren, dus ik kon ze op dat moment weinig anders beloven dan dat ik terug zou komen. Bij mijn laatste bezoek, samen met een aannemer en een projectmanager, heb ik ons beeld van de situatie daar geactualiseerd en geïnventariseerd wat er allemaal nodig is. Nu kunnen we een plan maken, met tekeningen en een begroting, en de fondsenwerving starten.
Je zei net al dat het een arm gebied is. Beschrijf die gemeenschap eens?
Ngauro ligt op ongeveer 2,5 uur rijden van de kust en heeft ongeveer 10.000 inwoners. Het is een zeer geïsoleerd gebied, waar eigenlijk nooit mensen van buiten komen.
Het filmpje en de foto’s hieronder maken natuurlijk veel duidelijk. Maar beschrijf eens wat jouw eerste indrukken waren van die school?
Toen ik aankwam dacht ik: dit kun je toch nauwelijks een school noemen? Er waren een paar klaslokalen van steen en beton, met lekkende daken, een betonnen vloer met grote gaten, zonder ramen, meubilair in zeer slechte staat enz enz. Maar het overgrote deel van de klaslokalen was weinig anders dan wat boomstammetjes dicht gemaakt met een combinatie van mest en modder met grote gaten erin en vrijwel zonder schoolmeubilair. Toiletten voor jongens waren enigszins oké, toiletten voor meisjes waren in bouwvallige staat en hadden geen deuren. Voor alle leraren bij elkaar was er welgeteld één toilet. De keuken, of wat daarvoor doorgaat, stond op instorten. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Wat voor school is het?
Het schoolsysteem in Kenia begint met wat wij noemen de kleuterschool. Zij noemen die ECDE (Early Child Development Education), voor kinderen van 4 en 5 jaar. Daarna gaan de kinderen door naar de Primary school, klas 1 tot en met klas 6 en daarna volgt de Junior Primary School, klas 7 tot en met 9. Er zitten dus al met al 11 jaarlagen op datzelfde schoolterrein, met in totaal zo’n 400 kinderen.
Hoeveel docenten zijn er?
8 of 9, waarvan 3 betaald door de overheid en alle anderen door de ouders. Zij leveren iedere maand een beperkte bijdrage. Deels gaat het om vrijwilligers die een korte opleiding tot docent hebben gehad. Je kunt dit zeker geen geschoolde docenten noemen. Maar het is natuurlijk veel beter dan geen docenten. En het feit dat de veelal erg arme ouders toch bereid zijn om iets bij te dragen, zegt natuurlijk heel veel.
Waarom is de school in zo’n slechte staat? Waarom grijpt de overheid niet in?
De Keniaanse overheid en al helemaal het ministerie van Onderwijs heeft bijzonder weinig geld. Het ministerie is zich heel goed bewust van de grote problemen, maar er is vrijwel geen geld om te investeren in nieuwbouw. Ze worstelen al enorm met de financiering van de noodzakelijke aantallen leerkrachten en zelfs dat lukt maar ten dele.
Wat zijn dan de plannen van de Stichting?
Wij willen de gebouwen zo mogelijk renoveren. Maar dat kan maar voor enkele lokalen. Alle andere lokalen zijn in een dusdanig slechte staat dat deze opnieuw moeten worden opgebouwd. Verder is er op dit moment ook geen lerarenkamer, en zijn er geen fatsoenlijke toiletten voor de leraren. Ook is er een compleet nieuw toiletgebouw voor de meisjes nodig. Tenslotte staat op onze lijst een keuken met groentetuin zodat er iedere dag verse groenten en fruit beschikbaar zijn voor de leerlingen. Zij komen nu vaak naar school zonder ontbijt en ook tussen de middag is er geen lunch.
Nou, dat is nogal wat. Wat heeft prioriteit? Waar willen jullie mee beginnen?
Onze prioriteiten worden bepaald door de leerkrachten en de ouders. Voor hen is het allerbelangrijkst de nieuwbouw van de dusdanig slechte gebouwen dat ze het predicaat klaslokaal niet verdienen.
Je hebt ervaring met soortgelijke project in andere plaatsen. Wat heb je hiervoor bij benadering aan fondsen nodig?
Alles bij elkaar is hier naar verwachting iets meer als €300.000 voor nodig, waarvan om te beginnen €120.000 voor de nieuwe klaslokalen.
Is er nog iets dat je zou willen toevoegen?
Toen ik er jongstleden mei was, was er op die dag net een feestdag en was de school gesloten. Toch waren alle ouders aanwezig, om maar te laten zien hoe ongelofelijk men hunkert naar hulp om de school voor hun kinderen te verbeteren.
Dank voor dit interview en succes met het van de grond tillen van dit project!
School in beeld
